Στη σημερινή εποχή, είναι προφανές ότι οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γίνονται όλο και πιο εσωστρεφείς.
Η αργή τους συμπεριφορά και η νωθρότητα είναι πολύ εμφανείς. Ως αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς, αυτά τα άτομα γίνονται πιο απομονωμένα και αποφεύγουν τις κοινωνικές επαφές. Πιθανώς, κάποιες φορές, αυτό οφείλεται επίσης στη συνεχή άρνηση της κοινότητας να τους εντάξει στην κοινωνική ομάδα. Για να μειωθούν οι καταστροφικές συνέπειες αυτής της κατάστασης (π.χ. κατάθλιψη, μοναξιά, ψυχολογική βλάβη), η συμμετοχή τους στο θέατρο θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη. Το ερώτημα είναι «πώς θα ωφεληθούν;», αφού τα οφέλη του θεάτρου δεν είναι άμεσα εμφανή.

Πρώτα και κύρια, το θέατρο είναι μια σημαντική μορφή επικοινωνίας.
Όπως είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ: «Θεωρώ το θέατρο τη σπουδαιότερη από όλες τις μορφές τέχνης, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με έναν άλλον την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.» Η αμεσότητα στο διάλογο συνοψίζει με λίγα λόγια τη δημοκρατική φύση αυτού του είδους τέχνης. Ο άνθρωπος καταφέρνει, με αυτόν τον τρόπο, να αποβάλλει το εγώ του, έστω και για μια στιγμή, και να αφιερωθεί σε κάτι κοινό. Ακόμα κι αν κάποιος δεν συμμετέχει ως ηθοποιός σε μια θεατρική εκδήλωση αλλά ως θεατής, αποκομίζει οφέλη όπως η αλληλεπίδραση με τους ηθοποιούς, η κατανόηση των κοινωνικών και σύγχρονων μηνυμάτων του έργου και η ανακούφιση από το καθημερινό στρες. Επομένως, θεωρεί τον εαυτό του ενεργό μέλος της κοινότητας.

Επιπλέον, το θέατρο είναι ένα πολυτροπικό μέσο.
Δεν σχετίζεται απαραίτητα μόνο με την υποκριτική. Είναι ένας συνδυασμός μουσικής, χορού, κίνησης, φωτισμού κ.ά. Η συνεργασία όλων αυτών των στοιχείων μαζί με την υποκριτική συμβάλλει στο να δημιουργήσει μια αισθητικά ομοιόμορφη επίδραση στον θεατή. Με λίγα λόγια, καταφέρνει να διεγείρει συναισθηματικά το κοινό και να προσφέρει μια έκρηξη φανταστικών νοημάτων. Ένας ηλικιωμένος μπορεί έτσι να αισθανθεί πιο δημιουργικός και να νιώσει ξανά σαν παιδί, αποβάλλοντας τα εμπόδια της ηλικίας του.

Τέλος, το θέατρο είναι μέσο έκφρασης των πιο βαθιών ανθρώπινων συναισθημάτων.
Η ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί μέσω της τέχνης είναι διαχρονική. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πανδημία του κορονοϊού, όπου πραγματοποιήθηκαν διαδικτυακές πρόβες και παραστάσεις εν μέσω κρίσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το θέατρο είναι ζωντανό — κάθε παράσταση είναι μια μοναδική εμπειρία. Ο θεατής ξυπνά, προβληματίζεται και έχει μια διαφορετική εμπειρία κάθε φορά. Ενισχύει την ηθική και πνευματική καλλιέργεια του ατόμου και οξύνει την κριτική του σκέψη για την κοινωνία, ιδίως όταν συμμετέχει ενεργά στην εκδήλωση.

Συνοψίζοντας, οι ηλικιωμένοι θα πρέπει να συμμετέχουν στο θέατρο.
Ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς όλων των εποχών και πατέρας του επικού θεάτρου, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, είπε ότι «Το θέατρο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά μπορεί να αλλάξει το κοινό. Αν θέλουν, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.» Αυτό το απόφθεγμα συνοψίζει τη δύναμη του θεάτρου. Περιγράφει την ηθική ενδυνάμωση που προσφέρει στους ανθρώπους. Επομένως, αν οι ηλικιωμένοι ασχοληθούν ενεργά με αυτό, θα μπορέσουν να ανανεωθούν και να γίνουν ενεργοί, σκεπτόμενοι πολίτες.