Είναι προφανές ότι η εργασία με ηλικιωμένους έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, οι οποίες απαιτούν έναν ειδικά προετοιμασμένο εκπαιδευτή που να κατανοεί τα χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας-στόχου και τις μεθόδους για πιο αποτελεσματική μάθηση. Η συγγραφέας Ko (2020) όρισε ορισμένες απαιτήσεις για την προσωπικότητα του εκπαιδευτή στο πλαίσιο της εκπαίδευσης ηλικιωμένων, τις οποίες παρουσιάζουμε εδώ σε μια συνοπτική περίληψη.
Κατανόηση των συμμετεχόντων σε πολλαπλά επίπεδα
Ο εκπαιδευτής πρέπει να κατανοεί τους συμμετέχοντες σε σωματικό, ψυχολογικό, κοινωνικό, συναισθηματικό, πολιτισμικό και φύλο-ειδικό επίπεδο. Αυτό απαιτεί μεγαλύτερη προετοιμασία από ό,τι στην εκπαίδευση νεότερων ομάδων.
Προληπτική βοήθεια
Ο εκπαιδευτής θα πρέπει να μπορεί να βοηθά τους συμμετέχοντες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες πριν ακόμη ζητήσουν βοήθεια. Αυτή η ικανότητα προϋποθέτει ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση.
Κίνητρο μέσω πρακτικών λύσεων
Ένας επιτυχημένος εκπαιδευτής βοηθά τους μαθητές να επιλύσουν τα καθημερινά τους προβλήματα μέσω της εκπαίδευσης. Αυτό υποστηρίζεται και από μία από τις έξι αρχές της ανδραγωγικής του Knowles (1998, στο Ko, 2020), η οποία αναφέρει ότι όσο περισσότερο η εκπαίδευση συνδέεται με τη ζωή των ανθρώπων, τόσο μεγαλύτερη αξία έχει για αυτούς.
Καλλιέργεια ισχυρών σχέσεων
Ο εκπαιδευτής πρέπει να επιδιώκει τη δημιουργία και καλλιέργεια ισχυρών δεσμών τόσο μεταξύ του ιδίου και των συμμετεχόντων, όσο και μεταξύ των ίδιων των συμμετεχόντων.
Δημιουργία θετικού κλίματος στην ομάδα
Ο εκπαιδευτής πρέπει να υποστηρίζει ένα θετικό κλίμα βασισμένο στην ενθάρρυνση, το αίσθημα ασφάλειας, την άνεση και την απουσία απειλής.
Ατομική εμπλοκή
Ο εκπαιδευτής πρέπει να προσπαθεί να κατανοεί και να εμπλέκει κάθε συμμετέχοντα ξεχωριστά όσο το δυνατόν περισσότερο.
Πρακτικές δραστηριότητες
Ο εκπαιδευτής πρέπει να χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό πρακτικές δραστηριότητες για να εμπλέκει τους συμμετέχοντες.
Σωματική και φυσική μάθηση
Μία από τις νέες προσεγγίσεις στη μάθηση είναι η στρατηγική της «σωματικής και φυσικής μάθησης», την οποία ο εκπαιδευτής πρέπει να εφαρμόζει μέσω δραστηριοτήτων που εμπλέκουν την εμφάνιση, τις αισθήσεις και άλλες εμπειρίες που ενεργοποιούν το σώμα.
Ξεκινώντας από τα γνωστά
Σύμφωνα με τη στρατηγική «ξεκινάμε από τα γνωστά», ο εκπαιδευτής πρέπει να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να εκφράζουν αυτά που ήδη γνωρίζουν και έχουν βιώσει, ώστε να οικοδομεί τη διδασκαλία πάνω σε αυτά.
Ενθάρρυνση της αυτο-κινητοποίησης
Ο εκπαιδευτής πρέπει να ενθαρρύνει και να αξιοποιεί την αυτο-κινητοποίηση των συμμετεχόντων, η οποία έχει αναγνωριστεί ως ο ισχυρότερος παράγοντας διαφοροποίησης μεταξύ τους (Callahan κ.ά., 2003, στο Ko, 2020).
Μείωση της εξάρτησης
Κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, ο εκπαιδευτής πρέπει να μειώνει την εξάρτηση των συμμετεχόντων από τον ίδιο και να υποστηρίζει περισσότερο την αλληλοδιδακτική μάθηση.
Αξιοποίηση της διδασκαλίας μεταξύ συνομηλίκων
Ο εκπαιδευτής πρέπει να εφαρμόζει το «φαινόμενο μόχλευσης» στην εκπαίδευση μέσω ομαδικής διδασκαλίας, όπου οι μεγαλύτεροι ενήλικες μπορούν να βοηθούν ο ένας τον άλλο στην κατανόηση θεωρητικών γνώσεων ή στην απόκτηση δεξιοτήτων. Αυτό το μοντέλο διδασκαλίας επιβεβαιώνεται από έρευνα των Mathews και Straughan (2014), σύμφωνα με την οποία το 77% των συμμετεχόντων ηλικίας 50–74 ετών θεώρησαν ότι η μάθηση με τη βοήθεια ενός άλλου ηλικιωμένου ήταν χρήσιμη για την κατανόηση της ύλης.
Δημιουργία ευκαιριών για ανταλλαγή εμπειριών
Ο εκπαιδευτής πρέπει να δημιουργεί ευκαιρίες για τους μαθητές να μοιράζονται εμπειρίες, να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο και να οικοδομούν σχέσεις με άλλους συμμετέχοντες (Ko, 2020).