Praca z seniorami ma swoje specyficzne cechy, które wymagają specjalnie przygotowanego instruktora rozumiejącego charakterystykę tej grupy docelowej oraz metody skuteczniejszego nauczania. Autorka Ko (2020) określiła kilka wymagań dotyczących osobowości instruktora w kontekście edukacji seniorów, które przedstawiamy w tym wpisie w zwięzłym podsumowaniu.

Zrozumienie uczestników na wielu poziomach
Instruktor powinien rozumieć uczestników na poziomie fizycznym, psychologicznym, społecznym, emocjonalnym, kulturowym i związanym z płcią. Wymaga to dłuższego procesu przygotowania niż w przypadku edukacji młodszych grup.

Proaktywna pomoc
Instruktor powinien umieć pomóc uczestnikom, którzy mają trudności, jeszcze zanim sami poproszą o pomoc. Ta umiejętność zakłada dobrze rozwiniętą empatię.

Motywacja poprzez praktyczne rozwiązania
Skuteczny instruktor pomaga uczącym się rozwiązywać ich problemy życiowe poprzez edukację. Potwierdza to jedna z sześciu zasad andragogiki Knowlesa (1998, cyt. za: Ko, 2020), która mówi, że im bardziej edukacja wiąże się z życiem ludzi, tym większą ma dla nich wartość.

Budowanie silnych relacji
Instruktor powinien dążyć do tworzenia i rozwijania silnych więzi zarówno z uczestnikami, jak i między nimi samymi.

Tworzenie pozytywnego klimatu w grupie
Instruktor powinien wspierać pozytywną atmosferę opartą na zachęcie, poczuciu bezpieczeństwa, komforcie i braku zagrożenia.

Indywidualne zaangażowanie
Instruktor powinien starać się jak najlepiej zrozumieć i zaangażować każdego uczestnika indywidualnie.

Zajęcia praktyczne
Instruktor powinien w dużym stopniu korzystać z praktycznych aktywności, aby angażować uczestników.

Uczenie somatyczne i fizyczne
Jednym z nowych podejść do nauczania jest strategia „uczenia somatycznego i fizycznego”, którą instruktor powinien stosować poprzez działania angażujące wygląd fizyczny, zmysły i inne doświadczenia związane z ciałem.

Zaczynanie od tego, co znane
Opierając się na strategii „zacznij od tego, co znane”, instruktor powinien pozwolić uczestnikom wyrazić to, co już wiedzą i czego doświadczyli, aby na tej bazie budować proces nauczania.

Zachęcanie do samomotywacji
Instruktor powinien umieć pobudzać i wykorzystywać samodzielną motywację uczestników, uznaną za najsilniejszy czynnik różnicujący między nimi (Callahan i in., 2003, cyt. za: Ko, 2020).

Ograniczanie zależności
W trakcie zajęć edukacyjnych instruktor powinien zmniejszać zależność uczestników od siebie i bardziej wspierać uczenie się nawzajem.

Wykorzystywanie nauczania rówieśniczego
Instruktor powinien stosować „efekt dźwigni” w edukacji poprzez nauczanie grupowe (peer teaching), w ramach którego starsi dorośli mogą pomagać sobie nawzajem w zrozumieniu wiedzy teoretycznej lub zdobywaniu umiejętności. Takie podejście potwierdzają badania Mathewsa i Straughana (2014), w których aż 77% uczestników w wieku 50–74 lata uznało uczenie się z pomocą innego seniora za pomocne w opanowaniu materiału.

Tworzenie możliwości dzielenia się doświadczeniem
Instruktor powinien stwarzać okazje do wymiany doświadczeń, wzajemnego wspierania się i budowania relacji z innymi uczestnikami (Ko, 2020).